Postanowienie nr 2001-88 APE z 12 lipca 2001 roku określa nowe normy stosowane od sierpnia 2001 odnośnie pereł hodowanych z Tahiti.

Definicja

Perła hodowana z Tahiti jest perłą o naturalnym kolorze, powstającą przy udziale szczepu (fragment komórek nabłonkowych – epitelium, pobranych z płaszcza innej ostrygi), jądra i hodowli ostrygi perlistej Pinctada Margaritifera odmiana cumingi, na Polinezji Francuskiej. Jest ona produktem surowym – nieobrobionym, utworzona z naturalnego wydzielania macicy (masy) perłowej wokół jądra (kulka wykonana z wewnętrznej części muszli macicy perłowej innego mięczaka), które implantowane jest wraz ze szczepem do perlistej kieszeni ostrygi (miękki organ, zlokalizowany obok gruczołów płciowych ostrygi).

Perłę ostrygi Pinctada Margaritifera można zakwalifikować jako perłę hodowaną z Tahiti tylko wówczas, kiedy przynajmniej 80% jądra jest pokryte warstwą masy perłowej. Pozostała powierzchnia jądra, najwyżej 20%, jest pokryta naturalną materią organiczną wydzieloną przez ostrygę, tworząc z częścią masy perłowej jednolitą całość. Warstwa masy perłowej okalającej jądro powinna mieć odpowiednią grubość. Między jądrem a zewnętrzną powierzchnią perły hodowanej jej minimalna grubość jest ustalona na 0,8 mm. Czas tworzenia masy perłowej od momentu implantacji musi wynosić minimum 18 miesięcy.

Nawet, jeśli zostały utworzone przez ostrygę Pinctada Margaritifera, za odpady uważane są następujące perły:

  • kalcytowe, organiczne;
  • przedstawiające plamy mleczne (białawe) na więcej niż 20% ich powierzchni;
  • perły bez połysku  (blasku).

Klasyfikacja pereł z Tahiti

Perła hodowana z Tahiti musi być klasyfikowana wg następujących kryteriów.

Kryteria ogólne:

  • średnicę perły hodowanej z Tahiti mierzy się w milimetrach z zaokrągleniem do jednostki dolnej
  • masę perły hodowanej z Tahiti mierzy się w gramach
  • forma perły hodowanej z Tahiti jest sklasyfikowana następująco:
  1. kuliste (R) – są doskonałymi kulami lub ich kulistość nie przekracza więcej niż 2% odchylenia od najmniejszej średnicy,
  2. półkuliste (SR) – są nieidealnymi kulami, których granica odchylenia najmniejszej średnicy jest większa niż 2% a mniejsza niż 5%,
  3. półbarokowe, np. owalne, kroplowe, guzikowe (SB) – są to perły, które posiadają co najmniej oś symetrii,
  4. barokowe (BQ) – są perłami nieregularnymi, nie posiadającymi symetrii,
  5. koliste – pierścieniowe (CL) – są perłami charakterystycznymi ze względu na jeden lub kilka koncentrycznych okręgów (pierścieni) umieszczonych na więcej niż 1/3 części perły. Kiedy pierścienie są umieszczone na 1/3 części perły, klasyfikowane są jak perły nie posiadające pierścieni. Dotyczy to również pereł, na których występują pierścienie skrajnie przeciwstawne, nie zajmujące ogółem 1/3 powierzchni perły. Perły posiadające kolorowe pierścienie nie są uważane za perły koliste.

Jakość powierzchni

Kryterium jakości powierzchni perły szacuje się według połączenia dwóch cech fizycznych: stanu powierzchni i połysku (blasku). Jakość ocenia się gołym okiem.

Stan powierzchni jest oceniany na podstawie różnych niedoskonałości (defektów) takich jak:

  • ukłucia, zadrapania, rowki, bruzdy, wgłębienia, wyżłobienia, złogi organiczne, guzy, pęcherze, naroślą lub białawe plamy
  • połysk lub blask odpowiadają bardziej lub mniej doskonałemu odbiciu światła na warstwach aragonitowych, budujących masę perłową

Kodyfikacja jakości powierzchni perły hodowanej z Tahiti.

  • Kategoria A – perła nie posiada defektów powierzchni lub występują delikatne niedoskonałości, skoncentrowane na nie więcej niż 10% powierzchni. Połysk bardzo dobry.
  • Kategoria B – perła posiadająca kilka niedoskonałości lekkich, skoncentrowanych na co najwyżej 30% powierzchni. Połysk dobry lub średni.
  • Kategoria C – perła z delikatnymi defektami skoncentrowanymi na nie więcej niż 60% powierzchni. Połysk średni.
  • Kategoria D – perła przedstawia delikatne niedoskonałości skoncentrowane na więcej niż 60% powierzchni, bez głębokich wad lub delikatne i głębokie wady występujące na nie więcej niż 60% powierzchni. Połysk słaby.

Kryteria dodatkowe

1. Kolor podstawowy (bazowy) i jego odcienie – kolor podstawowy i niuanse kolorystyczne pozwalają tylko na subiektywną ocenę perły z Tahiti.
2. Kształty pereł półbarokowych (SB) z Tahiti mogą być sklasyfikowane wg różnych kształtów, które mogą podnieść ich cenę:

  • gruszki (DR) o kształcie jajowatym
  • owale (OV) o kształcie eliptycznym
  • guziki (BT) o wyglądzie spłaszczonej perły
  • inne perły półbarokowe (SB) – są to perły inne niż wymienione powyżej, przedstawiające co najmniej oś symetrii

Informacje dodatkowe

Rozmiar – średni rozmiar pereł hodowanych z Tahiti wynosi 9-12 mm. Wyjątkowo duże perły osiągają 18 mm a nawet 21 mm. Największa na świecie idealnie kulista perła ma 20,92 mm średnicy. Została wyhodowana przez przedsiębiorstwo Roberta Wana i wyeksponowana w jego muzeum. Jej jądro ma wielkość 12 mm.

Przygotował: Mirosław Stańczyk